Is dit nu later?

Ik kijk tv, naar Linda’s zomerweek om precies te zijn en ik ben getuige van een heerlijk melancholische toevalligheid.

Een terugkerend item in het programma is namelijk dat een minder bekende maar zeker niet minder getalenteerde zanger het lievelingsnummer van een van de gasten ten gehore brengt.
Zo ook nu. In dit geval roeren de tonen van ” Is dit nu later” , wat oorspronkelijk door Stef Bos werd uitgevoerd, mij diep.
Ook ik vind dit een prachtig nummer.

Ik ben erg vatbaar voor melancholie en dit nummer raakt bij mij exact de juiste snaar. Is dit nu later? Had ik dit bedacht toen ik als klein meisje aan de toekomst dacht? Ik was jong en naïef. Echt naïef. Ik zeg het dus niet omdat die twee woorden bij elkaar horen maar omdat ik echt naïef was.

Prinses ging ik worden. En in mijn beleving was dit haalbaar. Mijn dagen zou ik slijten in pompeuze, trouwjurkachtige japonnen op de rug van mijn paard waarmee ik door de open velden rondom Soestdijk galopeerde achtervolgd door mijn prins op mijn witte paard waarna we de paarden zouden laten grazen in de wei terwijl wij op een bal zouden dansen tot onze schoenen waren versleten en de zon opkwam. Elke dag.

Voor degenen die mij niet kennen..
Dit is dus niet gelukt. Dat is dan waarschijnlijk ook meteen precies de reden waarom ik   niet kan kijken naar de tv uitzending van koningsdag omdat ik.. ik beken.. vreselijk jaloers ben op die meisjes die het wel gelukt is om prinses te worden. Groen van jaloezie zoek ik maanden later fouten in hun outfits en overkomen wanneer ik de reportage terugzie in de Story terwijl ik wacht bij de dokter. Ja..maanden later want mijn dokter loopt achter 😉 Het lukt me overigens nooit. Want ze zijn prachtig, allemaal. Slank, elegant, vrouwelijk en stijlvol. Jammerlijk genoeg 😉

Maar wat was er nu zo toevallig? Een van de symptomen van iemand die van melancholie houdt: Ze vertellen graag, teveel en het liefst over zichzelf. Maargoed, op Linda’s bank zitten Ali B. en Tjiske Reidinga die luisteren naar “Is dit nu later?” aangevraagd door Ali B. Zowiezo is de toevalligheid dus dat ik dit nummer ook zo mooi vind. Maar ook dat dit nummer precies uitlegt waar Tjiske in de serie waarin ze Doris heet over praat in mijn favoriete aflevering die gaat over “later”.

De aflevering legt uit hoe Doris als meisje een groots en meeslepend leven had verwacht. Of in ieder geval gehoopt. Maar dat ze bedrogen uitkwam op dat vlak.

Het leven is namelijk niet groots en meeslepend maar juist subtiel en ingetogen. Er zijn wel momenten waarop het heel even groots en meeslepend is zoals je bruiloft, tijdens een romantisch weekend weg met je geliefde of Carnaval maar meestal verstopt het leven zijn paaseieren dus in die kleine hoekjes. En wordt je intens gelukkig van bevroren chocolade in December omdat je nog dat laatste chocolade eitje vindt.

Subtiele, kleine hoekjes kunnen grootse geluksmomenten prijsgeven. Dat weten we inmiddels allemaal.. Op de nek van mijn vader, de met uiterste precisie geknipte pleisters in mijn opa’s portemonnee, de familie Knots op tv, de glimlach van mijn kinderen op onverwachte momenten, de goede gesprekken over het leven met de fles gewoon op tafel.

Ik ben inmiddels 34 en geen prinses, zelfs niet in de keuken. Ik ben vrouw, moeder, stylist, vriendin, dochter, zus, schoolpleinmoeder en na flink wat sleutelen aardig mezelf. Dit is dus later.

image

image

Oeps.. foutje!

Het is 13 Augustus 2015 wat inhoud dat ik inmiddels 12.535 dagen oud ben wat dan weer neerkomt op een groffe 34,32 jaar.
En op deze heuglijke dag heb ik een belangrijke levensles geleerd. Het is niet mijn eerste en zal ook niet mijn laatste zijn want zo heb ik reeds geleerd dat het handig is om wel je best te doen op school omdat een diploma wel retebelangrijk is en dat mijn ouders daar dus gelijk in hadden. Ik heb ook geleerd dat appelmoes bij je patat eten wanneer je ouder bent dan 11 alleen maar thuis kan of bij de IKEA en dat niets is wat het lijkt.

De les van vandaag was dat fouten maken menselijk is, bij het leven hoort en niet meteen het einde van de wereld betekend. Ik heb namelijk een fout gemaakt. Zo een die je niet zag aankomen omdat je zo lekker impulsief bezig was een nieuw slaapkamerbehang uit te zoeken en tegelijkertijd ook nog je man te probeert overtuigen dat dat inderdaad nodig is. Of in ieder geval wenselijk.

Nou dus dat. Want naast het nieuwe bed wat Pepijn voor me gemaakt heeft wild ik heel graag een nieuw behang, nieuw bureau om me aan op te maken met een goede kruk omdat het verfraaien van mezelf na die 12.535 dagen een aardig tijdrovende klus is geworden en ook nog wat nieuwe accessoires. En dat allemaal eigenlijk gisteren.
En heel even..echt heel even.. leek ik aardig op schema te liggen. Bed was af, oude behang verwijderd met de nodige en welbekende bloed/zweet en gebroken nagels, het nieuwe behang zat er vannacht op. En dat was dan meteen ook het moment waarop pijnlijk duidelijk werd dat ik de onmogelijk haalbare deadline in mijn hoofd niet ging halen. Want.. ik vond het behang niet mooi.
In het begin bleef ik mezelf moed inpraten en voor mezelf herhalen dat ik het in een heel hippe shop voor vintage behang had gekocht en het dus eigenlijk niet anders dan hip kon staan. Later gaf ik toe dat ik er met de rest van de inrichting wel een draai aan zou geven en nog later toen ik in mijn bed lag bad ik dat ik het bij daglicht wel mooi zou vinden. Dat was niet het geval. Vanochtend om half 9 vond ik het nog net zo lelijk als vannacht om half 2. En ook Pepijn durfde dit heel voorzichtig uit te spreken.

En toen ging het mis in mijn hoofd. Ik had het gevoel dat ik faalde als stylist en dat ik roekeloos geld had verkwist aan gewoon oud behang ipv aan hip vintage behang en de tranen vielen met de stroken behang die ik er panisch aan het afscheuren was op de grond.
Ik was echt vreselijk verdrietig, boos op mezelf en bang dat ik niet de enige was die zo boos op mij was. Totdat Sam bij me kwam en vroeg wat er nu allemaal aan de hand was. Ik legde zo eerlijk mogelijk uit aan mijn 10 jarige dochter waardoor ik zo verdrietig was en die begon te lachen. Ik schrok eerst van haar reactie maar later stak ze me aan en lachten we samen.
Ze zei; mam, wat zeg je nu altijd tegen ons wanneer wij een foutje maken? Wanneer je ervan leert is het nooit verkeerd. En ze gaf me mijn eigen woorden terug toen ze zei dat iedereen fouten maakt en dat het nodig is om fouten te maken omdat je anders nooit leert. En ze eindigde haar betoog met dat wanneer je een fout maakt je niet fout bent. Dat raakte me zo enorm. En het gaf me zoveel inzicht.

Ik ben inderdaad niet fout. Hooguit impulsief en ongenuanceerd maar niet fout. En ook geen slecht mens of slechte stylist. Ik heb te weinig tijd genomen om het juiste behang uit te kiezen. In een impulsieve bui heb ik te snel beslist, iets wat ik mijn klanten ten aller tijden afraadt. Dus eigenlijk ben ik een goede stylist want ik blijk mijn klanten echt een steengoed advies te geven. En in het vervolg zal ik het zelf ook zeker opvolgen.
Dat vervolg staat alleen al voor de deur want die muur waarvan de ene helft behangen is met vintage behang en de andere helft al kaal is kan natuurlijk de bedoeling niet zijn. Dus ga ik er morgen eens rustig voor zitten wat ik wil.. ga ik voor de ’16 trend creamy keramik , beach of silent nature? Hmm..dilemma. Maar wel een hele luxe 😉
behangen-211x300