Ben VS. Waarom

Het is maandagochtend en ik zit aan een glaasje mineraalwater met weinig prik, eet een banaan en heb de ochtend besteed aan het runnen van mijn huishouden nadat ik met de kinderen had ontbeten en heb uitgezwaaid terwijl ze naar school liepen.

Tijdens het ontbijt heb ik quasi nonchalant onze puberende meiden nog wat gezond ouderlijk advies onder hun neus geschoven en kunnen constateren dat iedereen lekker in zijn of haar velletje zit. Heerlijk.

Ik heb al fijn contact gehad met vriendinnen en mijn liefhebbende man, via what’s app weliswaar maar fijn contact is fijn contact. Punt.

Tijdens het wassen, sorteren en poetsen heb ik mijn huid voorzien van een gezond maskertje wat ik er heb afgehaald net voordat ik de deur uitging om op de fiets wat boodschappen te doen voor onze vier bloedjes die zo thuis komen eten en op maandag altijd hun gezellige en lieve vriendin Merel meenemen omdat ze van ver komt en zo niet altijd over hoeft te blijven.

Van de week ga ik een weekje op vakantie met een lieve vriendin, de voorbereidingen verlopen vlekkeloos en zo houd ik dus tijd over om vanavond en woensdagavond toch gewoon lekker naar voetbaltraining te gaan en op woensdagochtend een nog uurtje voor te gaan lezen in Hugo zijn klas.

Waarom ik al deze dingen opnoem? Denk je werkelijk dat ik dat doe omdat ik mezelf wil ophemelen en wil roepen: “Kijk mij een geweldige vrouw/moeder/vriendin zijn?” Niet dus. Want terwijl ik schrijf en logischerwijs alleen maar kan concluderen dat ik ermee door kan roept mijn hoofd iets anders. Al dagen. Gek word ik van dat hoofd.

Het slaat me in elkaar en maakt me met de grond gelijk. Niet altijd en door therapie ook steeds minder maar de afgelopen week non stop en ik heb pijn. Van buiten ben ik dan misschien licht roze (nog wel want ik heb serieuze plannen om op ultra korte termijn mijn kleur in licht bruin te veranderen!) maar van binnen ben ik bont en blauw.

Mijn hoofd schreeuwt dingen die haaks staan op alle punten die ik hierboven beschreven heb en daarnaast maakt het mij wijs dat ik lelijk ben. Monsterlijk zelfs. Dat weerleggen kost veel energie. Er niet aan toe geven en me toch in de sociale maatschappij blijven mengen nog meer en toch doe ik het. Deed ik het. Ik deed het op een moment waarop ik op mijn kwetsbaarst was en toen stampte er iemand op mijn ziel. Pijn. Auw. Tranen.

En nu ben ik woedend. Allesoverheersend en godvergeten ziedend. Ziedend op de persoon die mijn ziel aanzag voor een deurmat en ook op mijn hoofd. Ik wil mooi zijn en ben bang dat ik dat niet ben. Nou, eigenlijk ben ik ervan overtuigd maar ik wil op die vraagstelling niet eens meer ingaan.

Ik wil niet meer dat ik bang dat ik niet mooi ben maar ik wil dat ik het niet meer belangrijk vind om mooi te zijn! Als ik objectief kijk naar wie ik ben en wat ik doe ben ik tevreden. Ik vind dat ik een goed hart heb, een heerlijk gezin, een liefhebbende mooie man, fantastische vriendinnen, fijne familie. En ik werk misschien niet veel maar wat ik doe doe ik met alle plezier van de wereld en krijg positieve reacties dus ook daar geen vuiltje aan de lucht. Waarom vind ik de meest oppervlakkige vraag ever, namelijk of ik mooi ben, dan in godshemelsnaam zo belangrijk?!

Al typend kom ik dus achter mijn antwoord. Ik ben boos op mijn hoofd en kies ervoor deze vraag net zo te lang te blijven weerleggen en omvormen in waarom ipv ben totdat ik vrij ben.

vogel

 

Wild #rauwmetou

Ik heb een film beleefd. Niet gekeken, niet aanschouwd maar doorvoelt en binnen laten dringen in het epicentrum van mijn herinneringen.

De film heet “Wild” en gaat over een van de moedigste vrouwen die ik “ontmoet” heb. Ze neemt 1000 kilometer de tijd om haar verleden, pijn en zichzelf onder ogen te zien.

Ik zie veel parallellen met mijn eigen leven en laat me raken door de vogelvlucht die me hier geboden wordt. Iedere adem tijdens de film heb ik zo rustig mogelijk in en uit laten gaan op zorgvuldig gekozen momenten. Ik wilde niets missen.

De film gaat over rauw en rouw. Ik ken ze allebei zo goed. Loop dezelfde 1000 kilometer maar nog de verkeerde kant op. Soms loop ik een paar mijlen terug totdat het te heet wordt onder mijn voeten en dan ren ik weer de tegenovergestelde richting op het liefst met zoveel mogelijk lawaai om niets te hoeven horen, zien en voelen.

Maar.. ik ben begonnen aan mijn reis. Dat is al heel wat. Nee, het is meer dan dat. Daarmee doe ik mijn begin aan mijn 1000 kilometers te kort. Want zonder begin is er geen sprake van een weg. Ik beloop mijn weg. Nog met voorzichtige passen maar deze zullen sterker worden en me verlichten. Ooit.

Ik ben benieuwd waar mijn reis me gaat brengen. Nieuwsgierig en dankbaar voel ik mij terwijl ik blijf lopen.

image

Is dit nu later?

Ik kijk tv, naar Linda’s zomerweek om precies te zijn en ik ben getuige van een heerlijk melancholische toevalligheid.

Een terugkerend item in het programma is namelijk dat een minder bekende maar zeker niet minder getalenteerde zanger het lievelingsnummer van een van de gasten ten gehore brengt.
Zo ook nu. In dit geval roeren de tonen van ” Is dit nu later” , wat oorspronkelijk door Stef Bos werd uitgevoerd, mij diep.
Ook ik vind dit een prachtig nummer.

Ik ben erg vatbaar voor melancholie en dit nummer raakt bij mij exact de juiste snaar. Is dit nu later? Had ik dit bedacht toen ik als klein meisje aan de toekomst dacht? Ik was jong en naïef. Echt naïef. Ik zeg het dus niet omdat die twee woorden bij elkaar horen maar omdat ik echt naïef was.

Prinses ging ik worden. En in mijn beleving was dit haalbaar. Mijn dagen zou ik slijten in pompeuze, trouwjurkachtige japonnen op de rug van mijn paard waarmee ik door de open velden rondom Soestdijk galopeerde achtervolgd door mijn prins op mijn witte paard waarna we de paarden zouden laten grazen in de wei terwijl wij op een bal zouden dansen tot onze schoenen waren versleten en de zon opkwam. Elke dag.

Voor degenen die mij niet kennen..
Dit is dus niet gelukt. Dat is dan waarschijnlijk ook meteen precies de reden waarom ik   niet kan kijken naar de tv uitzending van koningsdag omdat ik.. ik beken.. vreselijk jaloers ben op die meisjes die het wel gelukt is om prinses te worden. Groen van jaloezie zoek ik maanden later fouten in hun outfits en overkomen wanneer ik de reportage terugzie in de Story terwijl ik wacht bij de dokter. Ja..maanden later want mijn dokter loopt achter 😉 Het lukt me overigens nooit. Want ze zijn prachtig, allemaal. Slank, elegant, vrouwelijk en stijlvol. Jammerlijk genoeg 😉

Maar wat was er nu zo toevallig? Een van de symptomen van iemand die van melancholie houdt: Ze vertellen graag, teveel en het liefst over zichzelf. Maargoed, op Linda’s bank zitten Ali B. en Tjiske Reidinga die luisteren naar “Is dit nu later?” aangevraagd door Ali B. Zowiezo is de toevalligheid dus dat ik dit nummer ook zo mooi vind. Maar ook dat dit nummer precies uitlegt waar Tjiske in de serie waarin ze Doris heet over praat in mijn favoriete aflevering die gaat over “later”.

De aflevering legt uit hoe Doris als meisje een groots en meeslepend leven had verwacht. Of in ieder geval gehoopt. Maar dat ze bedrogen uitkwam op dat vlak.

Het leven is namelijk niet groots en meeslepend maar juist subtiel en ingetogen. Er zijn wel momenten waarop het heel even groots en meeslepend is zoals je bruiloft, tijdens een romantisch weekend weg met je geliefde of Carnaval maar meestal verstopt het leven zijn paaseieren dus in die kleine hoekjes. En wordt je intens gelukkig van bevroren chocolade in December omdat je nog dat laatste chocolade eitje vindt.

Subtiele, kleine hoekjes kunnen grootse geluksmomenten prijsgeven. Dat weten we inmiddels allemaal.. Op de nek van mijn vader, de met uiterste precisie geknipte pleisters in mijn opa’s portemonnee, de familie Knots op tv, de glimlach van mijn kinderen op onverwachte momenten, de goede gesprekken over het leven met de fles gewoon op tafel.

Ik ben inmiddels 34 en geen prinses, zelfs niet in de keuken. Ik ben vrouw, moeder, stylist, vriendin, dochter, zus, schoolpleinmoeder en na flink wat sleutelen aardig mezelf. Dit is dus later.

image

image

Yet we meet again.. #makeup

image

So we met again.. I hooked up with some of my oldest friends being mascara, eyeliner and blush.

Het was een heerlijk weerzien. Zo vertrouwd. Je kent het gevoel wel.. alsof je je schoolvriendinnen weer ziet na jaaaaren en het lijkt alsof jullie elkaar gisteren voor het laatst zagen.

Vanochtend was lastig. Gisteravond bekroop me een sterk onbehaaglijk gevoel. Ineens. Zoals gevoelens en emoties dat doen. Sneaky, van achteren en onaangekondigd. Afschudden lukte niet. Accepteren ook nog niet dus de situatie werd steeds ongemakkelijker.
Slapen lukte maar mijn dromen maakten me bang en verdrietig. Vanochtend lukte het. Ook ineens. Zo net voordat Pepijn en ik samen in bed de herhaling van “10 jaar ik vertrek” gingen kijken. Acceptatie. Volledige acceptatie.
This to shall pass kwam als een mantra in mijn gedachten en op hetzelfde moment dropen mijn negatieve gevoelens af. Glorieloos en stil. Terwijl mijn mantra zich juist triomfantelijk en luid bleef herhalen. En toen werd het stil. Rust. Op de klanken van energieke hippienummers op de achtergrond na.

Ik ben op mijn yogamat gestapt. Heb een heerlijke online yogales via yogatv van yogaonline gedaan en stapte er na 3 kwartier zwetend af. Moe maar voldaan en klaar voor de rest van de dag.

Gedoucht en toen dus heerlijk bijgekletst en bijgekleurd met mijn oude vrienden. Terwijl YouTube de tonen in mijn hoofd had overgenomen en het volume flink werd versterkt.

Ik voel me dankbaar. Vreselijk dankbaar. Voor de juiste hulp die ik vind bij de verschillende psychen, voor mijn man, kids, fijne familie en vrienden die als vangnet willen fungeren volledig vrijwillig.. , voor de zon, het leven en.. Jimi Hendrix 😉

Ik zie trouwens nu mijn borderlinepatroon de kop op steken en deze blog beïnvloeden. Hoge pieken en diepe dalen. In dit geval in omgekeerde volgorde gelukkig. Ach.. het is wat Wieke Wieke maakt. En vandaag ben ik zelfs daar dankbaar voor ♡

No Make Up

Voordat we op vakantie gingen had ik de ingeving geen make up mee te nemen.

Dit om ruimte te besparen, mijn dure spulletjes niet te verhuizen en gewoon eens blij te zijn met mezelf (noem het acceptatie).

Dag 1 ging prima. Net als dagen 2, 3, 4 en 5. Maar vandaag is dag 6 aangebroken. Gisteren natuurlijk lekker geshopt. Geweldig geslaagd en een prachtige lange bloemenjurk gescoord waar “Wieke” op stond 🙂

Zo direct gaan we lekker uit eten. Niets chics, geen sinaasappelsaus of quinoasalades gewoon lekker eten. En daarna gaan we naar de elandenspotplek die we de Nederlandse eigenaar van de camping vakkundig afgetroggeld hebben. Alleen maar om te benadrukken.. niets chics, gewoon lekker eten.

Maar dus met zonder (;-)) make up… De mascara die ik “toevallig” nog in mijn handtas (in mijn grote, groene moederhandtas ipv mijn gouden designer MK tas wel te verstaan) had zitten heb ik inmiddels aardig misbruikt en met de meiden hebben we elkaars haar gedaan.

C.T. afkicken dus. Maar ook fijn. De acceptatie is dan misschien nog niet volledig maar.. we’re getting there! Be Free!

image

Status quo

Ik ben visueel ingesteld. Dat is voor de meeste mensen die mij kennen vast geen verassing.

Om orde te brengen in de chaos van gedachten maak ik vaak collages die weergeven hoe ik me voel.

De afgelopen weken waren donker en zwaar. Toen heb ik oa. deze collage gemaakt:

image

Ik zag geen hoop en zocht wat verlichting.

Vandaag heb ik deze gemaakt. En ik deel hem graag met jullie:

image

Ik voel me opgelucht. Voor het eerst in maanden gaat ademhalen vanzelf. Ik ben zo blij en dankbaar dat ik dit weer mag voelen. De rede voor deze verlichting moet de heftige therapesessie van gisteren zijn geweest. Ik zag er tegenop maar kijk er nu met een warm gevoel op terug.

Ik ga ervan genieten vandaag. Op de achtergrond voel ik de angst om dit gevoel kwijt te raken en weer het donkere, benauwde gat in te vallen maar ik ga het proberen op de achtergrond te laten blijven.
Overstemmen ga ik het! Het mag er zijn namelijk maar dan liever zo dat ik het niet kan horen 😉

Ik ben alvast begonnen met wat nummers die de energie die ik nu voel nog beter te laten stromen. En wederom weten de mensen die me kennen wel over welke muziek we het dan oa. hebben 😉

Hopelijk ken ik mezelf ooit ook ECHT. Ik ben in ieder geval heel hard aan het werk en op weg.

Opdat wij allen ons masker af zullen zetten.

Fijne dag iedereen!

Victorie

Als de echo niets meer zegt,
stoffelijkheid geen sporen meer achterlaat.
Wie viert er dan de victorie?,
in een spel wat alleen verliezers kent.

Door Wieke